نقد فیلم برادران لیلا

طعم تلخ شکست و تباهی: نگاهی به «برادران لیلا» اثر سعید روستایی

فیلم «برادران لیلا» ساخته سعید روستایی، پس از آثار پرهیاهوی پیشین این فیلم‌ساز («ابد و یک روز» و «متری شیش و نیم»)، بار دیگر سینمای اجتماعی ایران را با چالش‌های ساختاری و انسانی روبه‌رو می‌کند. این اثر با به تصویر کشیدن فروپاشی تدریجی یک خانواده در بستر بحران‌های اقتصادی و سنت‌های پوسیده، تصویری عریان از بن‌بست نسل‌های سرگردان ارائه می‌دهد. فیلمی که اگرچه در نیمه نخست با کندی و حاشیه‌های پیرپسران و پیردختران دست‌به‌گریبان است، اما با آغاز نیمه دوم و عیان شدن لایه‌های زیرین بحران، مخاطب را تا انتها با خود همراه می‌کند.

عبور از سینمای ملتهب به ژرفای بحران‌های ساختاری

سعید روستایی در سومین فیلم بلند خود تلاش کرده است تا جهان سینمایی‌اش را از قالب‌های ملتهب پلیسی یا خانوادگی صرف فراتر ببرد و به سراغ آسیب‌شناسی کلان‌تری از روابط قدرت در جامعه برود. با این حال، مقایسه «برادران لیلا» با شاهکار نخست او «ابد و یک روز» نشان می‌دهد که اثر جدید در برخی بخش‌ها دچار افت ساختاری و تکرار فرمول‌های پیشین شده است. روستایی که پیش‌تر در «متری شیش و نیم» کارنامه‌ای کم‌باگ و مسلط ارائه داده بود، در اینجا میان دغدغه‌های فرمی و روایی خود دچار نوسان می‌شود، اما همچنان توانایی‌اش را در خلق لحظات پرتعلیق و بازی گرفتن از بازیگران نام‌آشنا حفظ می‌کند.

چرخ‌دنده‌های وام، سکه و رویای سراب‌گونه

قصه حول محور خانواده‌ای می‌چرخد که فرزندانش در چنگال فقر، بیکاری و استیصال گرفتار شده‌اند. لیلا (با بازی ترانه علیدوستی) به عنوان چهره‌ای عصیانگر تلاش می‌کند با خرید یک مغازه پیش‌فروش، خانواده را از این باتلاق نجات دهد. در سوی دیگر، پدر خانواده (سعید پورصمیمی) با اصرار بر حفظ جایگاه پدرسالارانه و خرید احترام کاذب از طریق پس‌اندازهای پنهانی و سکه‌ها، مانع اصلی ثبات خانواده است. برادران هر یک به گونه‌ای در این هزارتو دست‌وپا می‌زنند؛ علیرضا (نوید محمدزاده) در نقشی مصلح‌گونه و محافظه‌کار، منوچهر (پیمان معادی) درگیر چرخه‌های کلاهبرداری و فرار و دیگر برادران غرق در روزمرگی و رخوت‌اند. افشای دروغین بودن سند خانه و به هدر رفتن سرمایه‌ها، قصه‌ای پر از گره‌افکنی‌های غافلگیرکننده اما گاه پرباگ را رقم می‌زند.

چالش‌های کارگردانی و نوسان میان دیالوگ و تصویر

از منظر فرمال، فیلم با نقاط قوت و ضعف آشکاری روبه‌روست. نقطه قوت اصلی روستایی همچنان در توانایی او در دیالوگ‌نویسی و خلق سکانس‌های شلوغ و پرتنش متجلی است، هرچند در این فیلم پاره‌ای از دیالوگ‌ها به جای بازتاب زیست طبیعی کاراکترها، به شعارهایی شبیه می‌شوند که از دهان فردی در طبقه فرودست غیرمنطقی به نظر می‌رسد. ساختار فیلم‌نامه به‌جای پیشروی گام‌به‌گام و طیفی، گاه به غافلگیری‌های آنی و دیالوگ‌های دفعتی اتکا می‌کند. با این حال، برخی حرکت‌های هوشمندانه دوربین — نظیر سکانس گفت‌وگوی لیلا و علیرضا که عقب‌نشینی دوربین فاصله بنیادین فکری آن‌ها را نمایان می‌کند — قدرت بصری کارگردان را به رخ می‌کشد. بازی‌ها نیز سطوح متفاوتی دارند؛ در حالی که سعید پورصمیمی با تسلطی خیره‌کننده نقش پدری لجباز و خودشیفته را ایفا می‌کند، بازیگران دیگر گاه در سایه مقایسه با آثار قبلی خود قرار می‌گیرند.

تختی بر فراز خلاء: بازخوانی نشانه‌شناختی قدرت و فقر

در لایه‌های زیرین، «برادران لیلا» فراتر از یک درام خانوادگی، تمثیلی از یک جامعه توده‌وار و گرفتار در چنگال توتالیتاریسم سنتی و پدرسالار است. صحنه‌ای که پدر بر تخت می‌نشیند و انتظار دارد همه برایش کف بزنند و برقصند، نمادی درخشان از قدرت‌پنداری در عین تهی بودن و پوچی است. ایده مرکزی فیلم، یعنی «نرسیدن‌ها» و فرسایش روانی نسلی که جوانی‌شان در میان بحران‌ها سوخته، ملموس‌ترین لایه همذات‌پنداری با مخاطب امروزی است. فیلم اگرچه در ترسیم عصیان لیلا تلاش می‌کند، اما این عصیان بیش از آنکه زنانه باشد، متکی بر الگوهای مردانه است. سکانس پایانی فیلم نیز تجسمی غریب از تقاطع مرگ پدر و تولد دوباره یا تداوم چرخه بن‌بست است؛ جایی که دود سیگار پدر در دست علیرضا و موسیقی شاد تولد، پایان قطعی بحران را اعلام نمی‌کند، بلکه تعلیقی تلخ بر جای می‌گذارد.

در مجموع، «برادران لیلا» با وجود کاستی‌های فیلم‌نامه‌ای و برخی باگ‌های روایی، اثری قابل تأمل و ارزشمند در کارنامه سعید روستایی است. فیلم با تکیه بر ایده بکر شکست‌های انباشته و نقد صریح سازوکارهای پدرسالارانه و اقتصادی، موفق می‌شود بازتابی از وضعیت ملتهب جامعه باشد. این اثر یادآور این واقعیت تلخ است که در چرخ‌دنده‌های نظام‌یافته بحران، حتی تلاش برای نجات نیز می‌تواند به بازتولید بن‌بست بینجامد؛ فیلمی که تماشای آن ذهن مخاطب را مدت‌ها پس از پایان درگیر خود می‌سازد.

دیدگاهتان را بنویسید